Saksıda yetistirdigimiz cicek bile yerini degistirdigimiz zaman,boynunu bükerek sararıp solarak tepsini veriyor.Ama bazen bizler cicekler kadar bile hayata karsı tepkimizi veremiyoruz.Cicek degilimki boynumu bükeyim,solayım.Hem benim 3 tane cicegim var yetistirip,büyütecegim.Her cicek actıklarında gurur duyacagım.Bana sadece kendi suyumla sulanıp ciceklerimin boynunu büktürmemek düsüyor.Yavrularımı sevgimle sulayıp,sevkatimle sarıp sarmalayıp büyütmeyi nasip etsin bana ALLAH 'ım.Ne demis atalarımız ben yanarım yavruma yavrumda yanar yavrusuna .Bosuna dememis atalarımız cünki cocukları olunca insan biraz olsun üzüntülerini bir kenara bırakıyor,bazen düsünmeye fırsatı kalmıyor insanın.İnanın bende cocuklarım dogdukca cogaldıgımı,yalnızlıgımın azaldıgını hissettikce rahatladım.26 yasındayım ve inanın büyük kızım boyuma geldi nerdeyse,kızımla gezerken görenler inanmıyor cocugum olduguna ve en tuhafıda kızım bana anne sen niye kücüksün herkesin annesi büyük diyor.buyur ister sevin ister üzül,gönlün neyi dilerse.Kızım ilk dünyaya geldiginde bende onun icin ne kadar kücük demistim vakit gecti kızım benim icin aynı sözü söylüyor.Tek basıma hicbir bilgim yokken 18 yasımın cahilligiyle baktım kızıma ben ALLAH ım mahcup etmedi beni.Hem ilk anne olmanın saskınlıgı hemde yabancı bir memlekette ne söylediklerini anlamadıgım insanların arasında korkak saskın bir haldeydim.Hic bilmiyordum dillerini yalnızım kimse yok yanımda esim iste, gelip bana birseyler söylüyolar hic anlamıyorum aglıyorum öyle.Burdan da anlasılacagı gibi insan önce yasadıgı yerin dilini ögrenmeli yoksa hicbirsey degilsiniz onların gözünde.Yeri geldi size hastanede basıma gelen bir anıyı anlatmak istiyorum.Suan gülüyorum bu olaya ama inanın o zaman cok korkmustum.Hastanedeki 2. gecemdi uyuyordum ve birden hertaraf aydınlandı ve bomba patlar gibi sesler inanın cok korktum,yorganı basıma cektim. Dilim yokki kalkıp sorayım odada da kimse yok aklımdan savas oluyor galiba diyorum.sesler kesilene kadar agladım,yorgandan cıkarmadım basımı.O korkuyla sabahı ettim.Esim geldiginde anlattım gece bombalar patladı cok korktum dedim güldü esim bana meger oraya fuar kurulmus burda kırmes diyolar.Her hafta baska bir sehire kurulurmus 1 hafta kalırmıs kaldırılacagı günde kutlama yaparlarmıs havai fisek patlatırlarmıs  12 den sonra.Ne bileyim ben hic aklına gelirmi insanın suan gülüyorum ama o zamanki aklımla cok korkmustum...Bu yazımın sonunda verecegim mesaj insan artık yasadıgı yerin dilini ögrenmeli kesinlikle,cocukları icin kendisinin bir birey olarak kabul edilmesi icin.Aksi taktirde hicbir hakkınız yok,karsındaki ne dese bos gözlerle bakmak cok acı.İnanın insan kendini o kadar kücük hissediyorki ,sana o an ne isterse söyleme hakkına sahip.Cünki onların memleketinde yasıyorsan söylediklerini anlamak zorundasın.Ama benim gibi evde olan kadınlar icin cok zor oluyor dil ögrenmek.ALLAH bu konuda yardımcımız olsun.Cocuklarım okula gidiyor simdi ve almanca konusuyolar,benim yanıma gelince birbirlerine annemin yanında almanca konusmayalım annem anlamıyor deyince cok zoruma gidiyor:(((İnsallah bende günün birinde ögrenecegim tam olarak ,aslında simdiye coktan ögrenilmeliydi.Ama cahil aklımla düsünemedim isde cocuklarım olmadan kursa gidip ögrenmeyi.Bilen hickimsede söylemedi basta ögrenmemek sonrası icin cok zor.Okulda cocuklarının derslerinde hic faydan olmuyor ve daha bircok yönden cok büyük eksiklik.YASADIGIMIZ YERİN DİLİNİ ÖGRENELİM...

Slm bloguma gelecek beni ziyaret edecek bütün dostlarıma.Hepinizden daha baslamadan affınızı rica ediyorum.Cok heycanlıyım:)))umarım sizinle vede kendimle güzel seyler paylasırım.Evet kendimlede cünki insan bazen kendinin bile farkında olmadıgı ruh halini yazılara dökerken farkeder,belkide kendini yeniden kesfeder.İnsan kesfedilecek bir ada gibidir heran bende kendimi kesfetmeyi umuyorum.Biliyorum ben bu kadar degilim ama insan bazen hayata öyle sıkısıyorki kücücük kalıyor,bende kücük kaldıgımı düsünüyorum.aslında düsünürsem belki büyügüm 3 cocugum var bir kocam arkadaslarım komsularım ama bundan ibaret...Ne istedigim yerde nede umdugum yasamdayım,yabancı bir memlekette yasanmamıs hayatta.suan 26 yasındayım bu kadar az yıla görünürde cok sey sıgdırmıs gibiyim ama yasanırda cok az.Sanki bir günün yasanacak diger günün kopyası,ne fazla ne eksik,tıpkısının aynısı.İsde bu yüzden dedim kücücük hayat diye.Hani derlerya bircok insan ;kisi kendi hayatını kendi belirler,,kendi yönlendirir diye,yok öyle olmuyor.Yani en azından benim icin olmadı.Ama simdiki aklım simdiki yasım olsaydı hayatım bana bırakılsaydı bakın görün nasıl olurdu.Aileler dahi olsa kimsenin hayatına müdahale edilmese keske(iste bu benim ilk yalın hayalim)Bırakılsa hayatlar insanın kendi eline,evet büyük bi hayal oldu demi.Tamam bende farkındayım ama adı üstünde hayal isde.Simdiye kadar yazdıklarımdan bi anlam cıkarılmıstır umarım.cıkarılmamıssada istegim sunun anlasılması;evet ben ailemden uzakta,kücük yasta evlenmis 3 cocuk annesi,bircok hayali olan hayattan umutlu,kocasını cocuklarını seven ve yasadıgı bu hayatta kücüldügünü sıkıstıgını düsünen bir anneyim...Bu ilk yazım kendimi azda olsa anlatabilmissem ne mutlu.cünki icimde cogum büyügüm,susmus vede birikmisim.İnsan konusmaya konusmaya azalır eksilirya birazda öyleyim.Konusmak anlatmak dinlemek tekrardan cogalmak istiyorum.Budamı büyük bi hayal oldu dersiniz.biliyorum cok sey konusup cok sey paylasacagız,beni yalnız bırakmassınız degilmi,buda hayal olarak kalmasın sizden ricam!!!